Rdzeniowy zanik mięśni

Strzeszczenie:

  • Definicja: Dziedziczony autosomalnie recesywnie zanik neuronów ruchowych rogów przednich rdzenia kręgowego, prowadzący do do postępującego osłabienia i zaniku mięśni. Spowodowany mutacjami w genie SMN1 (SMA5q).
  • Epidemiologia: Jedna z najczęstszych chorób genetycznie uwarunkowanych, w Polsce zachorowalność na poziomie około 1: 8300.
  • Objawy: Szerokie spektrum wieku zachorowania, nasilenia objawów, ciężkości przebiegu i występujących powikłań - w zależności od typu choroby. W najcięższych postaciach zaburzenia rozwoju motorycznego i osłabienie siły mięśniowej w wieku niemowlęcym.
  • Badanie fizykalne: W zależności od typu choroby - postępujące osłabienie siły mięśniowej, niedowłady, zaburzenia chodu, zaniki mięśniowe.
  • Diagnostyka: Rozpoznanie stawiane jest na podstawie wyników badania genetycznego. Obecnie diagnostyka w kierunku SMA jest elementem Rządowego Programu Badań Przesiewowych Noworodków.
  • Leczenie: Dostępne leczenie farmakologiczne modyfikujące przebieg choroby, dostępne w ramach Programu Lekowego.

Informacje ogólne

Definicja

  • Rdzeniowy zanik mięśni (ang. SMA - spinal muscular atrophy) to dziedziczony autosomalnie recesywnie zanik neuronów ruchowych rogów przednich rdzenia kręgowego
    • związany z mutacjami genu SMN1 (SMA5q)
  • W przebiegu choroby nstępuje stopniowe obumieranie motoneuronów rdzenia kręgowego, co w konsekwencji prowadzi do postępującego osłabienia i zaniku mięśni
  • Bez leczenia chroobaa doprowadza w większości przypadków do unieruchomienia i niewydolności oddechowej. 

Typy SMA1

  • Szerokie spektrum wieku zachorowania, nasilenia objawów, ciężkości przebiegu i występujących powikłań - w zależności od typu choroby
  • Fenotyp kliniczny zależy w największym stopniu od liczby kopii genu SMN2
SMA 0
  • najrzadszy typ choroby
  • postać wrodzona z objawami w okresie pre- lub okołonatalnym
  • od urodzenia obserwowana skrajna wiotkość, brak ruchów czynnych, brak odruchów głębokich i noworodkowych, niewydolność oddechowa, brak odruchu ssania i połykania
  • rokowanie bardzo niekorzystne - większość dzieci umiera w pierwszych dniach/tygodniach życia w przebiegu niewydolności oddechowej lub jej powikłań
SMA 1
  • inaczej choroba Werdniga-Hoffmanna
  • najczęstszy typ choroby, 50-60% przypadków
  • objawy przed 6 miesiącem życia
  • bez leczenia farmakologicznego - pacjenci nie osiągają zdolności samodzielnego siedzenia, obserwowana wiotkość, męczliwość przy jedzeniu, cichy płacz, brak podnoszenia głowy
  • pełna mimika twarzy i bardzo dobry kontakt emocjonalny
  • mediana przeżycia bez leczenia - około 13 miesięcy
SMA 2
  • 20% przypadków choroby
  • początek objawów zwykle 6. - 18. miesiąc życia
  • bez leczenia farmakologicznego - zdolność samodzielnego siedzenia o czasie lub z nieznacznym opóźnieniem, raczkowanie, wstawanie z podtrzymaniem, następnie rozwój ruchowy zostaje zahamowany, postępujące osłabienie, brak osiągnięcia zdolności chodzenia
  • w badaniu dominuje proksymalne osłabienie siły mięśniowej w kończynach dolnych, nasilona wiotkość, drżenie palców, z czasem terapareza wiotka
  • rokowanie - około 93% chorych dożywa 25 lat, a około 52% - 40 lat
SMA 3
  • inaczej choroba Kugelberga-Welander
  • 30% zachorowań
  • bez leczenia farmakologicznego - zmienny przebieg, pojawia się osłabienie siły mięśniowej, które stopniowo postępuje
    • podtyp SMA 3a - rozwój objawów do 3. roku życia; zaburzenia chodu, brak rozwoju umiejętności biegania, częste upadki, problemy z wchodzeniem po schodach, szybka utrata zdolności samodzielnego chodzenia, skolioza
    • podtyp SMA 3b - rozwój objawów po 3. roku życia; rzekomy przerost łydek, postępujące zaburzenia chodu
  • w wieku dojrzewania wielu chorych traci zdolność samodzielnego chodzenia, większość chorych wymaga pomocy w czynnościach dnia codziennego
SMA 4
  • występuje bardzo rzadko
  • bez leczenia farmakologicznego - pierwsze objawy choroby pod postacią osłabienia mięśni obręczy biodrowej pojawiają się w wieku dorosłym
  • rzadko doprowadza do utraty zdolności chodzenia

Częstość występowania

  • SMA jest jedną z najczęstszych chorób genetycznie uwarunkowanych
  • W Polsce w latach 2011 – 2015, badania wykazały zachorowalność na poziomie około 1: 83002
    • zdiagnozowano w tym okresie 240 przypadków SMA

Objawy

  • Badania przesiewowe i leczenie farmakologiczne modyfikujące przebieg choroby całkowicie zmieniły obraz kliniczny - często pacjenci nie rozwijają objawów choroby

Wywiad

  • W klasycznym pełnoobjawowym przebiegu choroby obserwuje się postępujące osłabienie siły mięśniowej i zanik mięśni
    • stopniowo obejmuje wszystkie grupy mięśniowe, w końcowej fazie także mięśnie oddechowe
  • Choroba charakteryzuje bardzo szerokim spektrum wieku zachorowania, nasilenia objawów, ciężkości przebiegu i występujących powikłań
    • typowy początek objawów - czas pojawienia się dolegliwości zależy bezpośrednio od typu choroby
      • typ 0: po urodzeniu
      • typ 1: przed 6 miesiącem życia
      • typ 2: poiędzy 6 a 18 miesiącem życia
      • typ 3: około 18 miesiąca życia
      • typ 4: zwykle w wieku dorosłym

Badanie fizykalne

  • Osłabienie siły mięśniowej
    • u dzieci nieprawidłowości w rozwoju motorycznym
      • w ciężkich postaciach choroby brak podnoszenia lub utrzymania głowy, brak rozowju umiejętności siedzenia
      • w przypadku objawów pojawiających się później - utrata nabytych dotychczas umiejętności, opóźnienia w osiąganiu rozwojowych kamieni milowych
    • zaburzenia połykania i mięśni oddechowych
      • trudności z kaszlem, zmniejszona siła ssania, osłabiony płacz
      • niekiedy tachypnoe, spłycenie oddechu w przypadku zajęcia mięśni oddechowych

Diagnostyka

  • Rozpoznanie stawiane jest na podstawie wyników badania genetycznego - w większości przypadków bialleliczna delecja genu SMN1
  • Badania genetyczne3
    • najczęściej wykonuje się badanie z wykorzystaniem techniki MLPA, która informuje o liczbie kopii genu SMN1 i SMN2
      • brak obu alleli SMN1 potwierdza rozpoznanie kliniczne choroby
      • obecność jednej kopii jest wskazaniem do dalszych badań, celem ewentualnej identyfikacji mutacji punktowej
    • badanie w kierunku SMA jest elementem Rządowego Programu Badań Przesiewowych Noworodków4 od 2021r.
      • w pierwszej kolejności wykonywane jest badanie umożliwiające identyfikację homozygotyczej delecji genu SMN1 stwierdzanej u 95-98% pacjentów z SMA, a następnie test MLPA

Leczenie

  • Obecnie dzięki leczeniu farmakologicznemu skutecznie można zatrzymać postęp choroby
  • Leki modyfikujące przebieg choroby
    • terapia genowa
      • onasemnogen abeparwowek - fragment DNA zawierający sekwencję kodującą genu SMN1 wprowadzoną do kapsydu wirusa AAV9, użytego jako nośnika
    • poprawa stabilności mRNA genu SMN2
      • nusinersen - syntetyczny antysensowny oligonukleotyd, zmienia splicing genu SMN2 na poziomie mRNA, tak by ekson 7 nie był wycinany z transkryptu
      • rysdyplam - mikromolekuła zmieniająca składanie (splicing) SMN2

Programy lekowe

Program lekowy B.102.FM

  • W ramach programu lekowego B.102.FM prowadzone jest leczenie rdzeniowego zaniku mięśni:
    • onasemnogen abeparwowek
      • dla pacjentów do 6. miesiąca życia uprzednio nie leczonych
      • z rozpoznaniem SMA 5q z bialleliczną mutacją genu SMN1 i z nie więcej niż 3 kopiami genu SMN2
    • nusinersen
      • całej populacji pacjentów z SMA, niezależnie od typu i zaawansowania choroby
    • rysdyplam
      • dla pacjentów powyżej 2 miesiąca życia, u których stwierdzone zostały przeciwwskazania do leczenia nusinersenem
      • z klinicznym rozpoznaniem SMA typu 1, typu 2 lub typu 3 lub posiadający od jednej do czterech kopii genu SMN2
  • Do leczenia w programie kwalifikowani są pacjenci spełniające szczegółowe kryteria włączenia dla danej substancji
  • Więcej informacji o aktualnych programach lekowych tutaj.
  • Wyszukiwarka placówek realizaujących programy lekowe tutaj.

Rokowanie

  • Wymienione wyżej leki zapobiegają obumieraniu neuronów i powodują zahamowanie postępu choroby, ale nie są w stanie odwrócić już zaistniałych zmian
    • dlatego najważniejsze jest jak najwcześniejsze wdrożenie leczenia - preferencyjnie w okresie przedobjawowym
  • Dzięki badaniom przesiewowym noworodków w kierunku SMA, możliwe jest wczesne rozpoznanie choroby i rozpoczęcia leczenia do ukończenia 2. tygodnia życia - dzięki temu zapewnia prawidłowy rozwój pacjenta

Źródła

Piśmiennictwo

  1. Farrar MA, Park SB, Vucic S, et al. Emerging therapies and challenges in spinal muscular atrophy. Ann Neurol. 2017;81(3) pubmed.ncbi.nlm.nih.gov
  2. Verhaart IEC, Robertson A, Leary R, et al. A multi-source approach to determine SMA incidence and research ready population. J Neurol. 2017;264(7) pubmed.ncbi.nlm.nih.gov
  3. Calucho M, Bernal S, Alías L, et al. Correlation between SMA type and SMN2 copy number revisited: An analysis of 625 unrelated Spanish patients and a compilation of 2834 reported cases. Neuromuscul Disord. 2018;28(3) pubmed.ncbi.nlm.nih.gov
  4. Rządowy Program Badań Przesiewowych Noworodków w Polsce na lata 2019-2026 www.gov.pl

Autorzy

  • lek. Natalia Jagiełła, (redaktor)

Link lists

Authors

Show in top

1

Previous authors

International authors

Author text

Updates

Gallery

Snomed

Click to edit