Talasemia

Streszczenie

  • Definicja: Heterogenna grupa chorób o podłożu genetycznym, spowodowana defektem syntezy jednego lub wielu łańcuchów hemoglobiny. Podział na α-talasemię lub β-talasemię w zależności od tego, których łańcuchów globiny dotyczy zaburzenie syntezy.
  • Częstość występowania: Najczęściej u mieszkańców basenu Morza Śródziemnego, Bliskiego Wschodu oraz terenów położonych w Afryce i Azji (w szczególności obecne i byłe obszary występowania malarii).
  • Objawy: Spektrum - od postaci bezobjawowych do objawów ciężkiej niedokrwistości o złożonym obrazie klinicznym.
  • Badanie fizykalne: W zależności od fenotypu choroby - bladość, żółtaczka, hepatosplenomegalia, objawy przedmiotowe wskazujące na zaburzenia endokrynologiczne, niewydolność serca, opóźnienie wzrostu, deformacje kości.
  • Diagnostyka: Morfologia krwi z rozmazem, żelaza i ferrytyny we krwi, elektroforeza hemoglobiny; potwierdzenie rozpoznania potwierdza diagnostyka molekularna.
  • Leczenie: W przypadku postaci lekkich leczenie nie jest konieczne. W przypadku postaci ciężkich przetoczenia KKCz wraz z leczeniem przeładowania żelazem. U niektórych pacjentów można rozważyć alogeniczny przeszczep komórek krwiotwórczych..

Informacje ogólne

Definicja

  • Heterogenna grupa chorób o podłożu genetycznym związanych z nieprawidłową budową hemoglobiny spowodowaną defektem syntezy jednego lub wielu łańcuchów hemoglobiny.
  • Podział wyróżnia talasemię alfa lub beta w zależności od tego, które geny łańcucha globiny obejmuje: α- lub β-globiny

Częstość występowania

  • Najczęstsze monogenowe choroby dziedziczne - nosicielami jest 7% ludzi na całym świecie
    • z tego u około 200 mln występuje objawowa talasemia
    • stosunek liczby kobiet do mężczyzn około 1:1
  • Talasemia występuje najczęściej u osób zamieszkujących regiony basenu Morza Śródziemnego, Bliski Wschód oraz tereny położone w Afryce i Azji
  • W przypadku heterozygotycznej postaci beta-talasemii u ludności pochodzenia środkowoeuropejskiego chorobowość kształtuje się na poziomie zaledwie 0,01%

Etiologia i patogeneza

Prawidłowa struktura hemoglobiny

  • Prawidłowa cząsteczka hemoglobiny składa się z 4 łańcuchów globiny (heterotetramerów), przy czym ich skład chemiczny zmienia się w trakcie rozwoju
  • Około 8 tygodni po zapłodnieniu wytwarzana jest głównie hemoglobina płodowa HbF (α2γ2)
  • Po porodzie synteza γ-globiny zostaje zastąpiona przez syntezę β-globiny, co wiąże się z rozpoczęciem wytwarzania hemoglobiny prawidłowej dla osób dorosłych HbA (α2β2)
  • Po okresie noworodkowym przeważa produkcja HbA (α2β2) z około 97% udziałem HbA22δ2) i około 2,5% minimalnym udziałem HbF

Zmiany w talasemii

  • Hemoglobinopatie dzieli się zasadniczo na dwie grupy:
    1. choroby spowodowane jakościowymi zmianami struktury hemoglobiny (zmiany w obrębie sekwencji aminokwasów)
    2. choroby spowodowane ilościowym zaburzeniem syntezy łańcuchów globiny (talasemie)
  • Talasemie to choroby o podłożu genetycznym powodowane mutacjami w obrębie genów α- lub β-globiny
    • geny kodujące łańcuch α-globiny zlokalizowane są na chromosomie 11, natomiast geny łańcucha β-globiny na chromosomie 16
    • dziedziczenie ma charakter autosomalny recesywny
      • heterozygotyczni nosiciele są zwykle bezobjawowi lub prezentują objawy o niewielkim nasileniu
      • homozygotyczne postaci z przebiegają z ciężką niedokrwistością
  • Mutacje genetyczne występujące w przypadku talasemii prowadzą do zmniejszonej jakościowo lub ilościowo syntezy strukturalnie prawidłowych łańcuchów alfa- lub beta-globiny, co prowadzi do niedokrwistości mikrocytarnej hipochromicznej
  • Nasilenie objawów jest zależne od stopnia dysproporcji w ilości łańcuchów α- i β-globiny
  • W wyniku zaburzeń wytwarzania jednego z rodzaju łańcuchów globiny dochodzi do nadmiaru syntezy drugiego rodzaju (łańcuchów α-globiny w talasemii β i odwrotnie)
    • agregaty lub wtręty niedobranych łańcuchów globiny prowadzą do nieefektywnej erytropoezy w szpiku i hemolizy erytrocytów w śledzionie
    • nieefektywna erytropoeza powoduje powstawanie jam szpikowych i rozwój hematopoezy pozaszpikowej
    • zwiększone wchłanianie żelaza w jelitach i/lub liczne przetoczenia krwinek czerwonych prowadzą wtórnie do rozwoju przeładowania żelazem

Klasyfikacja i opis kliniczny

β-TALASEMIE

α-TALASEMIE

  • Powodowane przez jedną lub wiele mutacji punktowych w obrębie genu kodującego β-globinę - znanych jest 200 takich mutacji
    • w zależności od mutacji w obrębie genu łańcucha β-globiny wykazuje on różną aktywność (β0: brak aktywności, β+: obecna aktywność resztkowa)
  • Obraz kliniczny zależy od kombinacji genów oraz zajęcia chromosomów (jedna/obie kopie)
  • Powodowana delecją (częściową lub całkowitą) jednego bądź kilku z czterech genów regulujących produkcję łańcuchów α
  • Podział kliniczny obejmuje cztery różne postaci, przy czym stopień nasilenia koreluje z liczbą dotkniętych genów

ß-talasemia minor (łagodna/cecha talasemii β)

  • łagodna niedokrwistość mikrocytarna hipochromiczna
  • brak objawów lub łagodne objawy
nosicielstwo α-talasemii
  • bez objawów klinicznych
  • stężenie hemoglobiny prawidłowe
  • niekiedy łagodna mikrocytoza i hipochromia
ß-talasemia intermedia (pośrednia)
  • postać o umiarkowanym nasileniu niedokrwistości mikrocytarnej
  • zwykle brak zależności od przetoczeń
  • w przypadku nasilonych postaci pierwsze objawy pomiędzy 2. a 6. rokiem życia, w przypadku postaci łagodniejszych w okresie dojrzewania lub dorosłości
α-talasemia minor (łagodna/cecha talasemii α)
  • niewielkie obiżenie stężenia hemoglobiny
  • mikrocytoza i hipochromia
ß-talasemia major (ciężka/niedokrwistość Cooleya)
  • ciężka niedokrwistość mikrocytarna hipochromiczna
  • wysoce zaburzona erytropoeza oraz łagodna hemoliza
  • zależność od przetoczeń
  • objawy pojawiają się w 1. roku życia
  • nieleczona prowadzi do zgonu

choroba hemoglobiny H (HbH)

  • umiarkowana/łagodna hemolityczna niedokrwistość mikrocytowa
  • hepatosplenomegalia u 70–80%
  • rzadko konieczne przetoczenia
obrzęk płodu z hemoglobiną Barts
  • wewnątrzmaciczne wysięki, ciężka niedokrwistość, wady budowy serca i szkieletu
  • w przypadku braku leczenia śmierć wewnątrzmaciczna lub po urodzeniu
  • konieczne transfuzje wewnątrzmaciczne

ICD-10

  • D56 Talasemia
    • D56.0 Talasemia alfa
    • D56.1 Talasemia beta
    • D56.2 Talasemia delta-beta
    • D56.3 Cecha talasemii
    • D56.4 Dziedziczna przetrwała hemoglobina płodowa (HPFH)
    • D56.8 Inne talasemie
    • D56.9 Talasemia, nieokreślona

Diagnostyka

Kryteria diagnostyczne

  • Podejrzenie talasemii na podstawie obrazu klinicznego w przypadku postaci objawowych oraz odchyleń wmorfologii krwi z rozmazem
  • Potwierdzenie rozpoznania ustala się na podstawie badania frakcji hemoglobiny i badania genetycznego 

Diagnostyka różnicowa

---
config:
  theme: base
  look: neo
  layout: auto

---
flowchart TD
    A["Niedokrwistość"] --> B["MCV, ferrytyna, CRP"]

    B --> C["MCV ↓, ferrytyna ↓"]
    C --> D["Niedobór żelaza"]

    B --> E["MCV ↑"]
    E --> F["Niedobór żelaza mało prawdopodobny"]

    B --> G["MCV ↓, ferrytyna w normie / ↑"]
    G --> H["CRP w normie"]
    H --> I["Podejrzenie talasemii"]

    G --> J["CRP ↑"]
    J --> K["sTfR w normie"]
    K --> L["Niedokrwistość chorób przewlekłych"]

    J --> M["sTfR ↑"]
    M --> N["Niedobór żelaza +/- niedokrwistość chorób przewlekłych"]

    B --> O["MCV w normie"]
    O --> P["Ferrytyna ↓"]
    P --> Q["Niedobór żelaza"]

    O --> R["Ferrytyna w normie / ↑"]
    R --> S["CRP w normie"]
    S --> T["Niedobór żelaza mało prawdopodobny"]

    R --> U["CRP ↑"]
    U --> V["sTfR ↑"]
    V --> W["Niedobór żelaza - inne przyczyny"]

    U --> X["sTfR w normie"]
    X --> Y["Niedokrwistość chorób przewlekłych - inne przyczyny"]

    classDef red fill:#ffe6e6,stroke:#cc0000,stroke-width:2px,color:#000;
    classDef blue fill:#e6f4ff,stroke:#66a3cc,stroke-width:1.5px,color:#000;
    classDef yellow fill:#ffd966,stroke:#cc9900,stroke-width:1.5px,color:#000;
    classDef neutral fill:#ffffff,stroke:#666,stroke-width:1.2px,color:#000;
    classDef orange fill:#ffe599,stroke:#d6a100,stroke-width:1.5px,color:#000;

    class A,D,N,Q,W red;
    class F,I,L,T,Y blue;
    class M,V,X,K orange;
    class B,C,E,G,H,J,O,P,R,S,U neutral;

Wywiad

  • Obraz kliniczny zróżnicowany - od bezobjawowego w przypadku łagodnych postaci, do nasilonych objawów od wczesnego dzieciństwa w przypadku postaci ciężkich
  • Objawy:
    • opóźnienie rozwoju i wzrastania dziecka
    • objawy niedokrwistości:
      • zmęczenie, znużenie
      • spadek wydolności
      • duszność wysiłkowa
      • częstoskurcz
      • ból głowy
      • zawroty głowy
    • hepatosplenomegalia
    • objawy towarzyszące hemolizie:
    • zespoły uciskowe spowodowane pozaszpikową hematopoezą z guzami rzekomymi w przestrzeni zaotrzewnowej/klatce piersiowej
    • objawy przeładowania żelazem:
      • marskość wątroby
      • cukrzyca
      • niedoczynność przysadki
      • niepłodność
      • kardiomiopatie

Badanie przedmiotowe

Badania uzupełniające

  • Morfologia krwi z rozmazem
    • odchylenia morfologii erytrocytów
      • erytrocyty tarczowate
      • erytroblasty
      • ciałka wtrętowe w przypadku α-talasemii HbH
    • obniżone stężenie hemoglobiny
    • obniżone MCV, MCH
    • wzrost ilości erytrocytów
    • wzrost ilości retikulocytów
  • Stężenie żelaza
  • Stężenie ferrytyny
  • Analiza frakcji hemoglobin
    • ocena poszczególnych frakcji hemoglobiny przy wykorzystaniu elektroforezy i metod chromatograficznych
    • w przypadku β-talasemii: podwyższone frakcje HbF i HbA2
    • w przypadku α-talasemii: obecność HbH
  • Badania genetyki molekularnej
    • decydujące zwłaszcza w przypadku diagnostyki α-talasemii
      • α-talasemia minor oraz cecha α-talasemii mogą zostać potwierdzone wyłącznie na podstawie analizy DNA
    • w przypadku diagnostyki β-talasemii badania genetyki molekularnej nie stanowią standardowej metody diagnostycznej, wykonywane w przypadku wystąpienia następujących wskazań:
      • diagnostyka β-talasemii minor
      • różnicowanie talasemii intermedia od talasemii major
      • w ramach konsultacji genetycznej i diagnostyki prenatalnej

Leczenie

Ogólne informacje o leczeniu

  • Zakres leczenia zależy od fenotypu talasemii i nasielnia objawów

Przetaczanie koncentratów krwinek czerwonych (KKCz)

  • W przypadku ciężkich postaci talasemii, chorzy wymagają regularnych przetoczeń KKCz
  • Docelowa wartość bazowa hemoglobiny dla zahamowania erytropoezy pozaszpikowej wynosi 9–10,5 g/dl, docelowa wartość hemoglobiny po przetoczeniu 13–13,5 g/dl (8–8,4 mmol/l).
    • retikulocyty <5‰ wskazują na wystarczające zahamowanie pozaszpikowej erytropoezy
  • Zaleca się około trzytygodniowe odstępy czasu pomiędzy przetoczeniami

Luspatercept

  • Luspatercept to rekombinowane białko fuzyjne, stymulujące dojrzewanie erytroblastów, zapobiegające niedokrwistości, zarejestrowane do leczenia pacjentów dorosłych
  • W przypadku β-talasemii zależnej od przetoczeń KKCz
    • stymuluje dojrzewanie erytroblastów, zmniejsza zależność od transfuzji
    • podanie podskórne co co 3 tygodnie, następnie ocena odpowiedzi na leczenie
    • odpowiedź definiowana jako zmniejszenie zależności od transfuzji krwinek czerwonych co najmniej o 1/3
    • w przypadku braku odpowiedzi, należy zwiększyć dawkę
  • W przypadku β-talasemii niezależnej od przetoczeń KKCz
    • podanie podskórne co co 3 tygodnie, następnie ocena odpowiedzi na leczenie
    • odpowiedź definiowana jako zwiększenie wyjściowego steżenia Hb sprzed rozpoczęcia leczenia o ≥1 g/dl
    • w przypadku braku odpowiedzi, dawkę należy zwiększyć o 1 poziom

Leczenie przeładowania żelazem

  • W przypadku terapii chelatującej mającej na celu obniżenie poziomu żelaza w organizmie zaleca się:

Splenektomia

  • Wskazaniami do splenektomii są:
    • objawowa splenomegalia
    • hipersplenizm prowadzący do cytopenii
    • wysokie zapotrzebowanie na przetoczenia (>200 ml KKCz/kg mc/rok)
  • Splenektomia niesie za sobą podwyższone ryzyko infekcji, nadciśnienia płucnego i powikłań zatorowo-zakrzepowych

Przeszczep komórek krwiotwórczych

  • Allogeniczne przeszczepienie komórek krwiotwórczych, których dawca jest zgodny w zakresie układu HLA, jest leczeniem zapewniającym możliwość wyleczenia
  • Przed podjęciem decyzji dotyczącej leczenia należy rozważyć związaną z przeszczepem chorobowość/śmiertelność w zestawieniu z konsekwencjami wtórnej hemochromatozy mogącej wystąpić w przypadku leczenia jedynie objawowego

Przebieg, powikłania i rokowanie

Powikłania

Przebieg i rokowanie

Beta-talasemie

  • Talasemia minor
    • standardowe rokowanie3
  • Talasemia intermedia
    • brak dostępnych danych na temat rokowania
    • klinicznie heterogenna grupa z odpowiednio różnym rokowaniem4
    • przebieg i rokowanie zależne od stopnia przewlekłej niedokrwistości i rozrostu erytropoezy
    • W celu oceny rokowania należy wziąć pod uwagę obciążenie wszelkimi chorobami (endokrynopatia, choroba kości, choroby zakrzepowo-zatorowe, nadciśnienie płucne, marskość wątroby / rak wątrobowokomórkowy)5
  • Talasemia major
    • Nieleczone dzieci umierają przedwcześnie w wieku do 10 lat.
    • W przeszłości 50% pacjentów umierało najpóźniej w wieku 35 lat.6
    • w ostatnich latach spadek śmiertelności
      • w przypadków młodszych pacjentów przede wszystkim dzięki przeszczepowi komórek macierzystych
      • w przypadku starszych pacjentów przede wszystkim dzięki lepszemu leczeniu przeładowania żelazem
    • pierwsze przeszczepy przeprowadzone 30 lat temu z 5-letnim wskaźnikiem przeżycia
      • wolni od choroby >80%
      • łącznie >90%

Alfa-talasemie

  • Alfa-talasemia minima i minor
    • standardowe rokowanie
  • Choroba HbH
    • zmienne rokowanie
    • Organizm pacjentów może dobrze adaptować się do łagodnej oraz umiarkowanej niedokrwistości, wielu z nich cierpi jednak z powodu znacznie pogorszonego ogólnego samopoczucia.
    • standardowa oczekiwana długość życia
  • Zespół hemoglobiny Barta
    • ciężka niedokrwistość z niewydolnością wielonarządową
    • Bez zastosowania terapii prenatalnej przeżycie nie jest możliwe.

Dalsze postępowanie

  • Pacjenci z postacią ciężką i pośrednią wymagają regularnych kontroli:
    • badania laboratoryjne - średnio raz w roku
    • badania obrazowe:
      • badanie echokardiograficzne - w momencie rozpoznania, następnie co 1-3 lata
      • badanie densytometryczne - w momencie rozpoznania, następnie co 1-3 lata
      • badanie MRI serca oraz wątroby - ocena stopnia przeładowania żelazem
  • W przypadku stosowania preparatów chelatujących - konieczne regularne badania audiometryczne i kontrole okulistyczne

Informacje dla pacjentów

Źródła

Piśmiennictwo

  1. Meerpohl JJ, Antes G, Rücker G, Fleeman N, Motschall E, Niemeyer CM, Bassler D. Deferasirox for managing iron overload in people with thalassaemia. Cochrane Database of Systematic Reviews 2012, Issue 2. Art. No.: CD007476. DOI: 10.1002/14651858.CD007476.pub2. DOI
  2. Fisher SA, Brunskill SJ, Doree C, Chowdhury O, Gooding S, Roberts DJ. Oral deferiprone for iron chelation in people with thalassaemia. Cochrane Database of Systematic Reviews 2013, Issue 8. Art. No.: CD004839. DOI: 10.1002/14651858.CD004839.pub3. DOI
  3. Advani P. Beta Thalassemia. Medscape, updated: Dec 19, 2018. Zugriff 28.06.19. emedicine.medscape.com
  4. Chien M. Thalassemia intermedia. Medscape, updated Dec 24, 2018. Zugriff 28.06.19. emedicine.medscape.com
  5. Vitrano A, Calvaruso G, Lai E, et al. The era of comparable life expectancy between thalassaemia major and intermedia: Is it time to revisit the major‐intermedia dichotomy?. BJH 2017; 176: 124-130. pmid:27748513 PubMed
  6. Modell B, Khan M, Darlison M. Survival in beta-thalassaemia major in the UK: data from the UK Thalassaemia Register. Lancet 2000; 355: 2051-2. PubMed
  7. Thompson A, Walters M, Kwiatkowski J, et al. Gene Therapy in Patients with Transfusion-Dependent β-Thalassemia. N Engl J Med 2018; 378: 1479-1493. doi:10.1056/NEJMoa1705342 DOI
  8. Jagannath VA, Fedorowicz Z, Al Hajeri A, Sharma A. Hematopoietic stem cell transplantation for people with ß-thalassaemia major. Cochrane Database of Systematic Reviews 2014, Issue 10. Art. No.: CD008708. DOI: 10.1002/14651858.CD008708.pub3. DOI
  9. Flin J, Harding RM, Boyce AJ, Clegg JB. The population genetics of the haemoglobinopathies. Baillieres Clin Haematol 1998; 11: 1-51. PubMed

Autorzy

  • lek. Natalia Jagiełła, (redaktor)
  • Michael Handke, prof. dr. n. med., specjalista chorób wewnętrznych, kardiologii i intensywnej opieki medycznej, Fryburg Bryzgowijski

Link lists

Authors

Show in top

1

Previous authors

International authors

Author text

Updates

Gallery

Snomed

Click to edit